آیا علائم اولیه ای در دو قطبی وجود دارد؟

 

آیا پیشگیری امکان دارد؟ در اختلال دو قطبی، قبل از اپیزود مانیک و هیپومانیک چه اتفاقی می افتد تا ما بیماری را شناسایی کنیم؟

یک تیم از متخصصان از جامعه بین المللی برای اختلالات دو قطبی (ISBD) ، متعهد بررسی و پاسخ به این سوال شدند. از آنها خواسته شد که هر گونه علائم یا نشانه هایی که پیش بین اختلال دو قطبی در آینده است را مستدل و به درستی تشخیص دهند.

در صورت مثبت بودن (تحقیق)، این امر می تواند برای پیش بینی مرض و آماده سازی آن مفید باشد، اما حتی مهم تر،  برای قرار دادن پیشگیری، به عنوان هدف ترغیب می شوند.

این کار به رهبری دکتر جیانی فیدا (Gianni Faedda)، روانپزشک کودک و نوجوان، و تیم 26 نفره مطالعه کننده که با قوانین سختی مواجه بودند.

نکته مهم اینکه آنها تنها در داده ها آینده نگر جستجو می کردند، و برای جلوگیری از خطرات سو گیری یاد آوری، از مطالعات گذشته نگر دوری می نمودند.

در کل، آنها دریافتند که در حالی که شروع حاد شیدایی یا افسردگی اغلب به صورت گذشته نگر گزارش شده است.

نشانه های مزمن و تدریجی بیماری در بسیاری موارد یافت شده است.

برای مثال، در مطالعه ای که بر روی نوجوانی طی ده سال دریافت شد، اکثر آنان که اپیزود هیپومانیک یا مانیک را داشتند، قبلاً  نشانه های هیپومانیک و افسردگی را به طور جدا از هم تجربه کردند، که تعدادی از علائم در طول زمان به طور مداوم و تدریجی افزایش یافته است. جالب توجه است که نوسانات خلقی ( “بی ثباتی”) نیز پیش بینی کننده قوی  برای دوقطبی  بودند.

اپیزود کامل از افسردگی در دوره نوجوانی ( نه فقط بارها گفته شده “شروع زودرس”  سن 18 تا 25 سالگی) همچنین یک پیش بین است.اما در بیشتر موارد فرد جوان با یک داروی ضد افسردگی درمان شده بود، در”تبدیل” ، نرخ 3.3٪ بیماران تک قطبی ( افسردگی یا مانیک )  به دو قطبی  تبدیل شدند.

در دوره مشاهده (این مطالعات متنوع بود) 8.2% آنان در معرض داروی ضد افسردگی قرار داشتند. البته مقصرآن، به خودی خود بر گردن داروی ضد افسردگی نیست: شاید به نوجوانانی که داروهای ضد افسردگی داده شد، افسردگی شدیدتری داشتند، یا در برخی  دیگر سایر راه های درمان بیان نشده باشد، برای به حداقل رساندن این اختلاف در نرخ درصد محاسبه صورت گرفته ؛ اما برخی از این اختلافات قابل توجه است.

متاسفانه، بررسی جامعه بین المللی برای اختلالات دو قطبی (ISBD)  تنها موجب شک بیشتر به نحوه ادامه تحقیق می شود، وقتی که با یک فرد جوان با ثباتی خلق و خوی یا نشانه های افسردگی مواجه می شوند.اما اطلاعات حرکت های اخیر استراتژی های پیشگیرانه را حمایت می کند، که در حال حاضر بر اساس کاهش طیف  گسترده ای از عوامل رفتاری (و التهابی) در اختلالات خلقی دلالت دارد:

عدم فعالیت بدنی؛ رژیم غذایی کم کیفیت و افزایش وزن، خواب نا مناسب؛ کمبود ویتامین D؛ و سیگار کشیدن.

دکتر جیانی فیدا

جولای ،2015

 

بدون نظر

جواب دادن