کارشناسان رشد کودک معتقدند که کودک مبتلا به اوتیسم باید بعد از تشخیص سریعاً تحت درمان قرار گیرد. هیچ درمان قطعی برای اوتیسم وجود ندارد، اما مداخله زودهنگام با استفاده از آموزش مهارت ها و تکنیک های اصلاح رفتار می تواند نتایج خوبی داشته باشد. این نوع درمان های آموزشی و رفتاری  می تواند علائم اوتیسم مانند اختلال در کنش اجتماعی، مشکلات ارتباطی و رفتارهای تکراری  را کاهش داده تا جایی که کودک را قادر می سازد تا در فعالیت های عادی مدرسه شرکت کند.

این آموزش ها عبارتند از:

1- آموزش های رفتاری و مدیریت رفتار:

 آموزش رفتاری و مدیریت رفتار، به صورت تقویت مثبت، کمک به خود، و آموزش مهارت های اجتماعی به منظور بهبود رفتار و ارتباطات انجام می گیرد. درمان های بسیاری وجود دارند از جمله : تجزیه و تحلیل اعمال رفتاری (ABA)، درمان و آموزش های ارتباطی مربوط کودکان معلول (TEACCH) و یکپارچه سازی حسی.

2- درمانهای خاص:

 درمانهای خاص شامل گفتار درمانی، کار درمانی و درمان های جسمانی است. این درمان ها از اجزای مهم مدیریت اوتیسم هستند و باید همه آنان در برنامه درمانی کودک مبتلا به اوتیسم گنجانده شود.

گفتار درمانی به کودک مبتلا به اوتیسم کمک می کند تا مهارت های زبانی و اجتماعی را تقویت نماید . کار درمانی و درمان های جسمانی در هماهنگی، عضلات، و مهارت های حرکتی کودک مبتلا کمک می کند. در کار درمانی به یادگیری پردازش اطلاعات از حواس (بینایی، شنوایی، شنوایی، لامسه، و بویایی) و کنترل آن مفید است ، که این می توان به کودک مبتلا به اوتیسم کمک کند تا فعالیت های عادی روزمره را بهتر انجام دهد.

نکته: به یاد داشته باشید، که برای درمان کودک مبتلا به اوتیسم خود حتماً از منابع اطلاعاتی صحیح و معتبر استفاده کنید.

آموزش های رفتاری

آموزش رفتاری به افراد مبتلا به اوتیسم در تمام سنین می آموزد که چگونه در برقراری ارتباط رفتاری مناسب داشته باشند. این نوع آموزش می تواند به مشکلات رفتاری کودک و مهارت های سازگاری او کمک کند.

آموزش رفتاری و مدیریت رفتاری با استفاده از تقویت مثبت برای بهبود رفتار است. برای این درمان، از آموزش مهارت های اجتماعی برای بهبود ارتباطات استفاده کنید. برنامه خاص باید با توجه به نیازهای کودک باشد. اگر بیش از نیاز او برنامه ریزی شودّ کودک دچار مشکل شده و مقاومت نشان می دهد و اگر کمتر باشد به کودک کمکی نخواهد کرد. بنابراین پیش از هر آموزشی باید میزان توانایی های کودک از عملکرد رفتاری ، اجتماعی و … به دقت ارزیابی گردد، سپس با برنامه ریزی درمان کودک انجام شود. باید توجه داشت که علاوه بر کودک مبتلا به اوتیسم والدین، دیگر اعضای خانواده و مراقب کودک نیز باید با تکنیک های آموزشی اوآشنا باشند.

یک روش فشرده درمان رفتاری، که اغلب با نام تحلیل رفتارکاربردی(ABA) شناخته شده است، توسط کارشناسان توصیه می شود. برنامه ABA کلاسیک ، که شامل 30 تا 40 ساعت در هفته، کار فشرده است. اما در حال حاضر بیشتر درمانگران از برنامه اصلاح شده ABA  استفاده می کنند که 10 تا 12 ساعت در هفته ، کار فشرده است در این برنامه اجازه داده می شود تا سایر درمان ها، و تعاملات اجتماعی با اعضای خانواده و همسالان نیز در مدرسه انجام شود.

هدف از برنامه رفتار درمانی ، تقویت رفتارهای مطلوب و کاهش رفتار های نامطلوب است. به عنوان مثال، طبق برنامه به کودک مبتلا به اوتیسم آموزش داده می شود تا از یک سری از رفتارها پرهیز کند و برخی را انجام دهد این برنامه رفتاری در خانه نیز باید اجرا گردد. دراغلب موارد، رفتار درمانی و کار درمانی همان زمان انجام می شود. البته این نوع درمان های هزینه زیادی دارند و اغلب مراکز تحت پوشش بیمه درمانی نیستند.

دارو و بیماران اوتیسم

هیچ داروی مشخصی برای درمان بیماری اوتیسم وجود ندارد، اما برای برخی ازعلائم خاص کودکان مبتلا به اوتیسم دارو هایی تجویز می گردد. به عنوان مثال، برای درمان تمرکز کم این کودکان دارو های محرکی استفاده می شود که برای درمان ADHD  نیز تجویز می گردد. کودکان مبتلا به اوتیسم دچار اضطراب، افسردگی ، رفتارهای وسواس گونه(OCD) می باشند که اغلب قابل درمان است.تجویز دارو های آرام بخش، نقش کمی در بهبود علائم اوتیسم دارد. با این حال، در برخی موارد برای جلوگیری از آسیب به خود و رفتارهای دیگر توسط متخصص تجویز می شود.

داروهایی که گاهی اوقات برای درمان رفتارهای مرتبط با اوتیسم استفاده می شوند شامل مهارکننده های بازجذب سروتونین (داروهای ضد افسردگی) و دارو ضد جنون هستند. مهارکننده های بازجذب سروتونین (SSRIs) شامل سیتالوپرام ، پروزاک و سرترالین است. به دلیل اثر بخشی این دارو ها بر افسردگی، اضطراب، وسواس و رفتارهای کلیشه ای ، این داروها برای مدیریت اوتیسم، مفید هستند. این داروها همچنین برای بهبود رفتار کلی، زبان، یادگیری و روابط اجتماعی موثر هستند. هر چند SSRI ها عوارض جانبی مانند افزایش وزن ، فراموشی، بی خوابی یا خواب آلودگی و افزایش اضطراب دارند ولی بیشتر از داروهای ضد جنون استفاده می شوند.

داروهای ضد جنون، مانند هالدول (Haldol)، زیپریکسا (Zyprexa) و تیوریدازین (Thioridazine)  که باعث تغییر اثرات مواد شیمیایی در مغز می شوند. این دارو ها در برخی موارد باعث کاهش رفتارهای مشکل ساز در بیماران اوتیسم می شود. مطالعه نشان داد که دارو برای درمان کج خلقی، پرخاشگری و رفتار آسیب رساندن به خود در کودکان مبتلا به اوتیسم موثر بوده است. اما دارو ها هم عوارض جانبی داشته و استفاده از آنها معمولاً به ندرت و در شرایط خاص تجویز می گردد.داروهای دیگری که گاهی اوقات برای مشکلات رفتاری در اوتیسم استفاده عبارتند از:

دارو های Catapres و Tenex معمولاً برای کاهش فشار خون تجویز می شوند که تحقیقات نشان داده این دارو ها به درمان رفتارهای تکانشی و پرخاشگرانه در کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کند.

لیتیوم و داروهای ضد تشنج نیز گاهی اوقات تجویز می شوند که حتماً با نظارت میزان سطح این دارو در خون به طور منظم صورت می گیرد.اثربخشی این داروها متفاوت است. برخی از متخصصان سلامت ممکن است یک دارو را به طور موقت  تجویز کنند تا میزان اثر بخشی آن را در کودک مبتلا به اوتیسم بسنجند.

بدون نظر

جواب دادن