1- تعریف اختلال شخصیت خودشیفتگی

افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفتگی (Narcissistic Personality Disorder) طور کلی معتقدند که جهان حول محور آنها می گردد. شامل رفتار متکبرانه، به دور از همدردی برای افراد دیگر و تحسین خود که همه این رفتار ها به طور مداوم در محل کار و در روابط با دیگران آشکار است. این افراد غالبا از خود راضی، خود محور می باشند. اختلالات شخصیتی مرتبط با اختلال شخصیت خود شیفتگی عبارتند از : اختلال شخصیت ضد اجتماعی، مرزی، نمایشی. خودشیفتگی یک نسخه ضعیف تر اختلال شخصیت خودشیفتگی است. خودشیفتگی شامل گستاخی،  خودخواهی، انگیزه قدرت، و غرورو علاقمند به آینه است. ویژگی های شخصیتی مرتبط عبارتند از: اختلالات روانی، ماکیاولیسم(تفکری که بر این احکام استوار است : همیشه به فکر خود بودن- همیشه به خود احترام گذاشتن- با دیگران با زور رفتار کردن و ونا مهربان به دیگران).

یک فرد خود شیفته عزت نفس بالایی دارد. البته افرادی که عزت نفس بالایی دارند اغلب فروتن هستند وبه ندرت خودشیفته شوند. افرادمبتلا به خودشیفتگی عزت نفس بالایی دارند اما درعمق آنها ناامن هستند. زیرا فرد خودشیفته همیشه حالت تدافعی دارد خصوصاً وقتی که اعتماد به نفس آنها تهدید شود  به عنوان مثال مورد تمسخر قرار گیرد. شیوه زندگی فرد خودشیفته گاهی اوقات خطرناک است. رفتار تکانشگری مثل رابطه جنسی پرخطر، تصمیم گیری های مالی مهم و…

 2- نشانه های اختلال شخصیت خودشیفتگی

     – واکنش شدید و تکانشی به انتقاد

     – استفاده از دیگران برای رسیدن به اهداف خود

     – توصیفات اغراق آمیز از توانایی های خود

       – اغراق دستاوردها و استعدادهای

   – سرگرم توهمات غیر واقعی در مورد موفقیت، قدرت، زیبایی، هوش و یا عشق دیگران به او

      – انتظار بی دلیل از درمان مطلوب

   – نیاز به توجه مداوم و تقویت مثبت از دیگران

       – حسادت زیاد

     – فاقد همدلی با دیگران

       –  وسواس در منافع شخصی

      – به دنبال اهداف خودخواهانه

همچنین، افراد خود شیفته معمولاً در نگاه اول از لحاظ جسمی جذاب هستند، اما در بلند مدت افرادی ملال انگیزاند به خصوص در روابط اجتماعی بلند مدت. به طور متوسط، در سن 30 سالگی این بیماری ظاهر می شود.

 3- دلایل اختلال شخصیت خودشیفتگی

علل هنوز به خوبی شناخته نشده است. حدود پنجاه درصد ژن نقش مهمی ایفا می کند اما محیط نیز می تواند در بروز این بیماری دخیل باشد.  فرضیه مربوط به این اختلال عبارتند از:

1- صفات ارثی خودشیفتگی در بخشی به دلیل انتخاب طبیعی برای تمایلات جنسی بی قاعده پدید آمده است.

2- برخی از افراد به دلیل صفاتی چون جذابیت ظاهری که ارثی است احساس برتری می کنند “من جذاب هستم و به همین دلیل من سزاوار درمان خاص است.”

3- عوامل فرهنگی ممکن است در مورد کیفیت خودشیفتگی موثر باشد. (به عنوان مثال، تماشای مدلهای خودشیفتگی در تلویزیون، محیط های نامطلوب جنگ زده).

4- درمان اختلال شخصیت خودشیفتگی

روان درمانی و درمان های بالینی برای این افراد عمدتاً مفید نیست. زیرا افرادخودشیفته غالباً برای درمان مراجعه نمی کنند. چرا که نمی پذیرند که بیمار هستند.آنان خود را برتر از همه می دانند. با این حال، این افراد طی گروه درمانی می توانند یاد بگیرند که همدلی بیشتری نسبت به دیگران داشته باشند، و این باعث می شود که سطح خودشیفتگی تا حدودی کاهش یابد.

بدون نظر

جواب دادن