1- تعریف اوتیسم (Autism)

 اوتیسم یک اختلال پیچیده رشدی است، که بر رشد عادی مغزدر مهارت های اجتماعی و ارتباطی تأثیر می گذارد. ویژگی های مشترک اوتیسم شامل اختلال تعاملات اجتماعی، اختلال در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، مشکلات پردازش اطلاعات از حواس و الگوهای محدود و تکراری رفتار است.

افراد مبتلا به اوتیسم، به شکل هسته ای از اختلالات طیف اوتیسم (ASD) قادر نیستند تا ارتباط عاطفی با دیگران برقرار کنند و عمدتاً افرادی بی تفاوت به نظر می رسند. علاوه بر این، آنها اغلب پاسخ های غیر معمول به تجربیات حسی نشان می دهند. هر یک از این علائم ، در کودکان مختلف شدت یا ضعف خواهند داشت. به عنوان مثال، یک کودک ممکن است مشکل کمی در یادگیری داشته باشد، اما در تعامل اجتماعی مشکل داشته باشد.

کودکان مبتلا به اوتیسم از الگوهای معمولی رشد در کودکان پیروی نمی کنند. در برخی، نشانه هایی از مشکلات آینده ممکن است از بدو تولد آشکار گردد.برخی از این کودکان ممکن است تا 18 ماهگی رشد طبیعی داشته باشند، اما بین سنین 18 و 36 ماهگی ، روند رشدشان کاهش پیدا کند. پدر و مادر متوجه می شوند که کودکشان به طرز عجیبی از ارتباطات اجتماعی پرهیز می کند، و حتی اگر قبلاً چند کلمه  را ادا می کرد، دیگر از این کار و سایر مهارت های اجتماعی پرهیز می کند. تا کم کم  تفاوت بین کودک مبتلا به اوتیسم و ​​دیگر کودکان هم سنش به طور قابل توجهی مشخص می شود.

بیماری اوتیسم در هر کشور، خانواده ، پیشینه نژادی، قومی، مذهبی و اقتصادی رخ می دهد. این طیف گسترده ای از نقاط شیوع نیاز به غربالگری دقیق ، برای علائم و نشانه های (ASD) دارد. با تشخیص زود هنگام این بیماری می توان کمک بیشتری به کودک کرد. متخصص اطفال، پزشک خانواده، ارائه دهندگان مراقبت روزانه، معلمان، و پدر و مادر ممکن است در ابتدا رد نشانه ای از ASD را در کودک مشاهده نمایند.. اگرچه مداخله زودهنگام است که تاثیر مهمی در کاهش علائم و افزایش توانایی کودک برای رشد و یادگیری مهارت های جدید دارد ولی تنها 50 درصد از کودکان قبل از مهد کودک تشخیص داده می شوند.

2-  نشانه های اوتیسم (Autism)

کمبود اجتماعی  

بیشتر کودکان مبتلا به اوتیسم درگیری و مشکل بسیاری با وقایع عادی روزمره بشر دارند و حتی در مراحل ابتدایی  که در آن بسیاری کودکان تمایل به لمس و کشف موجودات و انسان های دیگر دارند در افراد اوتیسم دیده نمی شود. حتی از تماس چشمی با دیگران هم پرهیز می کنند. آنها ممکن است به طور جدی در برابر محبت مقاومت نشان دهند. در مقابل حضور یا ترک والدین هیچ واکنشی نشان نمی دهند نه عصبانی می شوند و نه خوشحال.

تحقیقات نشان داده است که اگر چه کودکان مبتلا به اوتیسم (ASD) به پدر و مادر خود وابسته هستند، ولی این وابستگی مثل وابستگی سایر کودکان نیست. این وابستگی برای والدین مهم تر است که کودکشان به آنان دلبستگی نشان می دهد نه به همه افراد. بنا براین کودک را نوازش می کنند، آموزش می دهند و بازی می کنند.

کودکان مبتلا به اوتیسم مشکلاتی در فهم نشانه های اجتماعی دارند. نشانه های اجتماعی کوچک همچون  لبخند ، چشمک، و یا ادا و اصول که برای آنان معنی کمی دارد.

برای کودک اوتیسم کلمه “بیا اینجا” همیشه یک معنا را دارد. لبخند زدن گوینده یا اخم کردن و به پشتش زدن برای او معنایی ندارد.او توانایی تفسیر حرکات و حالات چهره، جهان اجتماعی اطراف را ندارد و سردر گم می شود.

یک فرد اوتیسم فاقد توانایی درک همه چیز از زاویه ای جدید است. آنها قادر به درک و یا پیش بینی پاسخ افراد دیگر نیستند.

برخی از افراد مبتلا به اوتیسم نیز ممکن است مشکل تنظیم احساسات خود را دارند. ممکن است آنها تمایل به پرخاشگری، و یا در معرض ابتلا به از دست دادن کنترل باشند. به ویژه هنگامی که آنها نا امید می گردند و یا در یک محیط غریب قرار می گیرند. آنها ممکن است همه چیز را بشکنند، موهای خود را بکشند، و به خود و دیگران آسیب برسانند.

اختلالات زبان

تحقیقات نشان می دهد که در حالی که برخی از نوزادان در طول شش ماه اول، سخنان نامفهومی را ادا می کنند، در حدود نیمی از کودکان مبتلا به اوتیسم  هیچ گاه سخنی نمی گویند و لال و خاموش می مانند. کسانی که لال نیستند ممکن است مهارت های زبانی را در اواخر سنین 5-9  سالگی را کمی بدست آورند. در حالی که کودکان سالم در این سن کاملاً بر زبان به عنوان ابزاری اجتماعی مسلط هستند. بیماران اوتیسمی که سخن می گویند، تنها با استفاده از تک واژه ، کلماتی را بار ها و بارها  تکرار می کنند، آنان قادر به جملات منطقی نیستند.برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم به مشکل اکولالیا (echolalia) نیز دچارند. این افراد تنها قادر به تکرار آنچه که می شنوند، هستند.

برخی از کودکانی که تنها  تاخیر کمی در زبان دارند، یا حتی به نظر می رسد مهارت های زبان زودرس و واژگان غیر منتظره سختی را نیز ادا می کنند ، نیز با این حال، آنها دارای مشکل بزرگ حفظ و نگهداری یک مکالمه هستند. دریافت کلمه درک و ذخیره آن و استفاده در شرایط لازم برای آنان سخت است. بنابراین برای این گروه نیز صحبت عادی به دشواری انجام می شود. اگر چه آنان روی یک کلمه تک صدایی، با موضوع مورد علاقه خود بدون اجازه اظهار نظر دیگران حرف می زنند. یکی دیگر از مشکل افراد اوتیسم، مکرر ناتوانی در درک و فهم زبان ، لحن صدا، و یا عبارات در یک جمله است. افراد مبتلا به اوتیسم معمولا ضمایر را درست ادا نمی کنند، به طوری که کلمات “من” و “تو”  برای آنان یک معنا دارد. اگر پدر یک کودک مبتلا به اوتیسم می پرسد: ” پیراهن من چه رنگی است؟” کودک ممکن است با رنگ پیراهن خود به آن پاسخ دهند. تفسیر زبان یک کودک مبتلا به اوتیسم نیز می تواند مشکل باشد. به ندرت حرکات و تن صدا این کودکان با احساساتشان هماهنگ است.

صداهای  بالا و منظم  مانند آواز خواندن، یا صاف و بی روح شبیه روبات در کودکان مبتلا به (ASD) شایع است. بدون اینکه این حرکات، معنی دار باشند.

تا زمانی که راه های بهترآموزش برای بیان نیازهای خود، فرد اوتیسمی داده نشد، او می تواند به سادگی و با فریاد آنچه را که می خواهند به دست می آورند. این کودکان این کودکان هر کاری را با کمک دیگران انجام می دهند. از آنجایی که این کودکان مبتلا به اوتیسم رشد می کنند، آنها می توانند تا حد زیادی از مشکلات  افراد آگاه و به درک بیشتری نیز دست یابند. که می توند باعث اضطراب در این بیماران گردد.

رفتارهای تکراری

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم (ASD)در روی پنجه پا راه می روند ، و با دستان خود به طور ناگهانی حالتی شبیه به سرمازده گی  در می آورند. کارشناسان چنین رفتارهایی را  پاسخ هایی کلیشه ای به تحریکی می دانند.

افراد مبتلا به اوتیسم، به خصوص کودکان، نیاز مطلق به یکنواختی محیط اطراف دارند. برای آنان بسیاری از مناسک روزانه  باید در دقیقا، در همان زمان در همان محل رخ دهد . اگر چنین نباشد و مثلاً  اگر یک فنجان به جای خود روی میز کمی چپ باشد یا  یک بالش در جای دقیقش روی مبل نباشد،عمیقاً خشمگین می شوند. تمام وسایل شخصی آنان باید دقیقا جای خود باشد، اگر کسی به طور تصادفی حرکت کند و یکی از اسباب بازی، کودک را جا به جا کند، او واکنش تند وناراحت کننده ای نشان می دهد.

رفتار تکراری گاهی اوقات به شکل یک، اشتغال ذهنی شدید و مداوم طول می کشد. به عنوان مثال، کودک ممکن است با یادگیری همه چیز در مورد جاروبرقی، برنامه حرکت قطارها  و … وسواس نشان دهد. اغلب علاقه زیادی به اعداد، نمادها، و یا موضوعات علمی دارد. توانایی کودک به بازی است که توسط این رفتارهای اجباری محدود شده است. کودک مبتلا به اوتیسم، کمی بازی وانمود و تخیلی انجام می دهد. آنها اعمال دیگران  را تقلید نمی کنند، و ترجیح می دهند بازی انفرادی و یا تشریفاتی خود را داشته باشند.

 

مشکلاتی که ممکن است همراه  بیمار اوتیسم باشد

مسائل مربوط به ادراک حسی

کودکان مبتلا به اوتیسم در دقت در ادراک حسی و یا ادغام محرکی با تصویر منسجم  ناتوان هستند و منجر به یک تجربه گیج کننده می شود. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم ، نسبت به صدا، بافت، طعم، و بوها حساس هستند. برخی از کودکان حس قوی نسبت به  بوی پخت و پز مواد غذایی پیدا می کنند. برای برخی از کودکان اوتیسم دست زدن ساده ممکن است بسیار وحشتناک باشند. برخی از صداها مثل صدای آب میوه گیری، زنگ تلفن، صدای باد معمولی، صدای امواج  باعث ترس و فریاد در این کودکان شود.

مغز یک کودک مبتلا به اوتیسم قادر به تعادل حواس مناسب نیست. در مقابل برخی از این کودکان هیچ اهمیتی به سرمای شدید نمی دهند، یا با شکستن و آسیب جدی در دستانشان حتی گریه هم نکنند یا به طور مکرر و با شدت سر خود را بردیوار می کوبند بدون اینکه احساس دردی داشته باشند.برخی افراد اوتیسم دارای حس آمیزی هستند یعنی با گوش خود رنگی را حس می کنند یا رنگی خاص تجربه صدایی را در خاطرشان زنده می کند.

عقب ماندگی ذهنی

بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم (ASD)درجاتی از اختلال روانی دارند.  طی آزمایشات، برخی از توانایی ممکن است طبیعی و برخی دیگر ضعیف باشند. برای مثال، یک کودک مبتلا به اوتیسم(ASD) در بخش هایی از آزمون های اندازه گیری مهارت های بصری یا زبان نمرات پایینی کسب می کنند.

تشنج

حدود یک چهارم از کودکان مبتلا به اوتیسم تجربه تشنج در دوران کودکی یا نوجوانی نیز دارند. در اغلب موارد، تشنج را می توان با دارو کنترل می شود.

X شکننده

سندرم X شکننده رایج ترین فرم عقب ماندگی ذهنی وراثتی است، و به صورت وابسته به X غالب به ارث می رسد .در 2 تا 5 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم ، سندرم X شکننده نیز دیده شده است. افرادی که این کد ژنتیکی را به ارث می برند به احتمال زیاد به عقب ماندگی ذهنی و علائم بسیاری از اوتیسم همراه با ویژگی های غیر معمول فیزیکی دچار می شوند. این مهم است که کودک مبتلا به اوتیسم، برای بیماری  X شکننده نیز مورد بررسی و آزمایش قرار گیرد.  خصوص والدینی که خواستار فرزند دیگری باشند. به دلایل ناشناخته، اگر کودک مبتلا به اوتیسم، دارای بیماری X شکننده، باشد به احتمال 50 درصد فرزند پسر آنان نیز به این اختلالات دچار می گردد. حتی اعضا درجه اول فامیل نیز باید در تولد فرزند با دقت عمل کنند.

توبروز اسکلروز

یک رابطه بین اوتیسم و ​​توبروس اسکلروز، یک بیماری ژنتیکی است که باعث رشد بافت غیر طبیعی در مغز و مشکلات در سایر اندام به وجود می آورد. حدود یک چهارم از کسانی که مبتلا به توبروس اسکلروز هستند، دچار بیماری اوتیسم نیز می گردند. دانشمندان در حال بررسی شرایط ژنتیکی مانند X شکننده و توبروس اسکلروز هستند، تا دلیل واقعی آن را در یابند.

تشخیص اوتیسم

برای تشخیص اوتیسم تشخیص نیاز به یک فرایند دو مرحله وجود داشته باشد. مرحله اول، شامل غربالگری تکاملی در طول معاینات است. مرحله دوم ، مستلزم یک ارزیابی جامع توسط یک تیم چند رشته ای می باشد.

پدر و مادر ممکن است از تولد متوجه تفاوت فرزند خود گردند. بی توجه به اسباب بازی و افراد و یا با تمرکز عجیب و مشتاقانه بر روی یک مورد برای مدت طولانی. با این حال، علائم مبتلا به اوتیسم نیز می تواند به نوبه خود در یک کودک نو پا که قبلا نرمال به نظر می رسید ظاهر شود. کودک از بدو تولد کاملاً طبیعی سالم بوده است که به طور ناگهانی عصبی و خشن می شود. بررسی نوارهای ویدیویی خانواده، عکس ها، و آلبوم کودک می تواند به والدین  کمک کند تا متوجه تغییرات عجیب کودکشان باشند.  تشخیص به موقع بسیار راه گشا است.

چند ابزار غربالگری  وجود دارند که به سرعت اطلاعاتی در مورد رشد اجتماعی و ارتباطی کودک جمع آوری می کنند. در میان ابزار غربالگری برای تشخیص اوتیسم در کودکان نوپا پرسشنامه (CHAT) است که نوع اصلاح شده آن (M-CHAT) نام دارد، همچنین پرسشنامه ارتباطات اجتماعی (SCQ؛ برای کودکان 4 ساله و بالاتر). برخی از ابزار غربالگری تنها بر پاسخ  پدر و مادر تکیه دارد، و برخی دیگر در ترکیبی از والد و مشاهده بالینی کودک است. نکته مهم و کلیدی این ابزار ها  سنجش قبل از سن 2 سالگی، و افتراق کودکان مبتلا به اوتیسم از گروه های دیگر می باشد.

پزشک ممکن است سایر بیماری های مشابه با اوتیسم، مانند اختلال رت یا سندرم آسپرگر را نیز در نظر بگیرند. اختلال رت یک بیماری پیشرونده مغزی است که تنها در دختران دیده می شود ولی، شبیه به اوتیسم، تولید حرکات تکراری دست و منجر به  بازگشت و از دست دادن توانایی زبان و مهارت های اجتماعی در سنین حدود دو تا سه سالگی می گردد. کودکان مبتلا به سندرم اسپرگر از رفتار تکراری، مشکلات شدید اجتماعی، بد شکلی بدن رنج می برند، ودر عین حال زبان و هوش آنان معمولاً مشکل دارد.

در طول چند سال گذشته، ابزار غربالگری در صفحه نمایش برای سندرم اسپرگر و عملکرد اوتیسم ابداع شده است. پرسشنامه اوتیسم طیف غربالگری (ASSQ)، مقیاس استرالیا برای سندرم اسپرگر ، و تست سندرم دوران کودکی اسپرگر (CAST) . برخی از ابزار برای شناسایی مبتلا یان به سندرم اسپرگر در سن مدرسه  و عملکرد اوتیسم هستند. این ابزار در اختلالات رفتاری و اجتماعی در کودکان بدون تاخیر زبان  تمرکز بیشتری دارد.

به به منظور رد سندرم اوتیسم (ASD) یا سایر اختلالات رشد و نمو، مرحله دوم تشخیص باید جامع باشد، از جمله ارزیابی عصبی و ژنتیکی همراه با آزمایش شناختی و زبان کامل. این خدمات عبارتند از تشخیص اوتیسم مصاحبه تجدید نظر شده (ADI-R) و اوتیسم تشخیصی نظارت برنامه (ADOS-G).

یک مصاحبه ساختار یافته است که شامل بیش از 100 مورد است و با یک پرستارمی شود. این مصاحبه برعامل اصلی تمرکز دارد:  عوامل ارتباطی، تعامل اجتماعی، رفتارهای تکراری، و سن شروع علائم.

ADOS-G اغلب برای کودکان مبتلا به اوتیسم که تشحیصشان  به تعویق افتاده ، استفاده می شود.

ابزار دیگری که اغلب توسط متخصصان با استفاده از مقیاس درجه بندی در دوران کودکی اوتیسم وجود دارد، (CARS) است. آن را در ارزیابی حرکات بدن کودک ایدز، سازگاری با تغییر، گوش دادن پاسخ، ارتباط کلامی و ارتباط با مردم مورد استفاده قرار می دهند. (CARS) برای استفاده کودکان بیش از 2 سال است. این تست ترکیبی از مشاهده کودک و همچنین اطلاعات مربوطه از پدر و مادر می باشد. امتیازات بر اساس انحراف از رفتار کودکان هم سن و سال معمولی صورت می گیرد.

دو آزمایش دیگرنیز باید به ارزیابی کودکی که در رشد خود دچار تأخیر شده است باید انجام گیرد : اول، ارزیابی شنوایی و دوم، غربالگری سرب . کودکان اختلال اوتیسم معمولا سطح سرب خونشان افزایش می یابد.

دریافت نادرست تشخیص اوتیسم می تواند ویرانگر باشد، اما بررسی دقیق با تیم حرفه ای در بخش های مختلف اطمینان و صحت تشخیص را بالا می برد.

3دلایل اوتیسم (Autism)

اوتیسم یک اختلال فیزیکی شیمی در مغز است. علت دقیق این اختلال ناشناخته مانده است، اما  دانشمندان در حال تحقیق هستند. عوامل ژنتیکی به نظر می رسد مهم است. به عنوان مثال، دوقلوهای همسان ، احتمال بیشتری  دچار این بیماری می شوند تا دوقلوهای ناهمسان یا خواهر و برادرها. به طور مشابه، اختلالات زبان در کودکان مبتلا به اوتیسم بستگان، شایع تر است.

محققان با حمایت موسسات و موسسه ملی بهداشت (NIH) در حال مطالعه بر تفاوت عملکرد مغز مبتلایان به اوتیسم  و افراد عادی هستند. برخی از محققان در حال بررسی نقص در رشد اولیه مغز می باشند.

مطالعات اخیر نشان داده اند که تصویربرداری عصبی علت اوتیسم ممکن است رشد غیر طبیعی مغز در ماه اول باشد. تصویربرداری مغناطیسی (MRI) نشان داده اند که بسیاری از ساختارهای عمده مغز، در اوتیسم نقش دارد. این شامل مخچه، قشر مغز، سیستم لیمبیک، جسم پینه، گانگلیون بازال، و ساقه مغز. تحقیقات دیگری بر نقش ناقلان عصبی سروتونین، دوپامین، و اپی نفرین تأکیید دارند.

4- درمان اوتیسم (Autism)

یک نکته ای که همه متخصصین بر آن توافق دارند درمان زودهنگام است. دیگر این که بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم (ASD) به خوبی و طبق برنامه های درمانی پیش روند.

قبل از تصمیم به درمان باید اطلاعات لازم را در این زمینه کسب کنید. اطلاعات کمک می کند تا والدین در خانه چه رفتاری با کودک خود داشته باشند وبهترین درمان را بنا بر نیاز کودک خود انتخاب کنند. والدین  ممکن است بخواهند از مدارس دولتی در منطقه خود استفاده نمایید، و آیا کارکنان این مراکز تجربه و کار با بیماران اوتیسم  دارند و برنامه آنان چقدر برای کودک مناسب است.

در میان روش های بسیاری برای درمان و آموزش افراد مبتلا به اوتیسم، اعمال تجزیه و تحلیل رفتار (ABA) ، به عنوان یک درمان موثر و به طور گسترده ای پذیرفته شده است.

سلامت روان

طبق سی سال تحقیق بر میزان اثر روش رفتار کاربردی، در کاهش رفتار نامناسب و افزایش ارتباطات، یادگیری و رفتار اجتماعی مناسب است.

هدف از مدیریت، رفتاری است برای تقویت رفتارهای مطلوب و کاهش آنهایی که نامطلوب است. برنامه درمان موثر بر منافع کودک ، ارائه برنامه قابل پیش بینی، آموزش طبق یک سری مراحل ساده، توجه کودک بر فعالیت های ساختاریافته و ارائه تقویت منظم از رفتار است. مشارکت والدین به عنوان یک عامل مهم در موفقیت درمان است. پدر و مادر با معلمان و درمانگران برای شناسایی و تغییر رفتارها، و مهارت ها همکاری می کنند. پدر و مادر اولین معلمان کودک هستند، برنامه آموزشی شروع یک تغییر است و والدین با تمرین در منزل باید در تکمیل آن کمک نمایند.

به محض این که ناتوانی کودک شناخته شد ، آموزش باید آغازگردد. برنامه های موثر ارتباطات و مهارت های اولیه تعامل اجتماعی آموزش داده می شود. در کودکان کمتر از سه سال  مداخلات مناسب معمولاً در خانه و یا یک مرکز مراقبت از کودکان انجام می شود. این مداخلات با هدف یادگیری، زبان، تقلید، توجه، انگیزه، انطباق، و ابتکار عمل می باشد که شامل روش های رفتاری، ارتباطات، و کاردرمانی  همراه با مداخلات اجتماعی در بازی.

کودکان بزرگتر از سه سال، معمولاً آموزش مبتنی بر مدرسه دارند. کودک ممکن است در یک کلاس تفکیک با دیگر کودکان مبتلا به اوتیسم ،یا حداقل بخشی از روز در یک کلاس یکپارچه، با کودکان عقب مانده ، باشد.

برنامه آموزشی : قبل از هر کاری خانواده کودک مبتلا به اوتیسم باید  کودک خود را از نیاز و هدف ارزیابی کنند و سپس طبق برنامه درمان را آغاز کنند. در زیر برخی از این روش هایی که در درمان اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم موثر بوده توضیح داده می شود:

تسهیل ارتباطات،  نظریه این است که  برای کودکی که قادر به سخن نیست، آموزش انگشتان فرد اوتیسم برای تایپ مفید خواهد بود. به طوری که او کودکی که توانایی صحبت کردن ندارد  بتواند افکار درونی خود را تایپ کند. چند مطالعات علمی ثابت کند که پیام های تایپ شده در واقع منعکس کننده افکار فرد هستند.

نگهداری درمانی: نظریه این است که پدر و مادر باید کودک را برای مدت زمان طولانی در آغوش بگیرند، حتی اگر کودک در برابر این عمل مقاومت نشان دهند. اللبته هیچ شواهد علمی برای حمایت از این پیوند بین والد و کودک وجود ندارد.

آموزش ادغام شنوایی: در این درمان، یک کودک به انواع صداها به منظور بهبود درک زبان گوش می دهد. این روش برای کمک به ورودی حس شنوایی افراد مبتلا به اوتیسم از محیط خود است. اگر چه طبق روش های علمی تست شده، گوش دادن به اصوات مختلف تأثیری بیشتر از شنیدن به موسیقی ندارد.

روش دالمن / دلکاتو (Dolman/Delcato): خزیدن و حرکت کودک برای هر مرحله از رشد اولیه انجام می شد، در تلاش برای یادگیری مهارت های از دست رفته است. هیچ پشتیبانی علمی برای این روش وجود ندارد.

داروها

دانشمندان دریافته اند که بر هیچ دارویی نمی توان برای درمان اوتیسم تأکیید کرد. اگر دارویی تجویز می گردد، غالباً برای درمان مشکلات رفتاری مانند پرخاشگری، رفتارهای خود جرحی (آسب به خود)، و کج خلقی شدید است. و کودکانی که سن بیشتری دارند، داروهای وسولس و افسردگی نیز تجویز می شود.

کودک مبتلا به اوتیسم (ASD)ممکن است به داروهای معمول در حال رشد، پاسخ ندهند. این مهم است که والدین با یک دکتر که دارای تجربه با کودکان مبتلا به اوتیسم باشد، کار کنند تا با داشتن سابقه بیمار داروی مورد نظر را تجویز کند و در صورت مشاهده هر گونه عوارض جانبی دارو، با دکتر تماس بگیرید تا راهنمایی نماید.

دارو های اضطراب و افسردگی. مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI ها) داروهای اغلب برای علایم اضطراب، افسردگی و یا اختلال وسواس (OCD)  تجویز می گردند. تنها یکی از SSRI ها، فلوکستین (Prozac®)، است که توسط FDA برای هر دو OCD و افسردگی، در کودکان سن 7 و بالاتر مورد تأیید است.  برای سن 8 و بالاتردر درمان وسواس(OCD) داروی فلووکسامین (Luvox®)،، و سن 6 به بالاتر  داروی سرترالین (Zoloft®)،. و سن 10 سال و بالاتر داروی کلومیپرامین (Anafranil®) تجویز می شود.

درمان با این داروها می تواند باعث با کاهش رفتارهای تکراری، بهبود در تماس چشمی و تماس های اجتماعی در مبتلایان گردد. FDA در حال مطالعه و تجزیه و تحلیل  دقیق بر چگونگی استفاده  بهتراز SSRI ها ، به طور موثرتر و دوز پایین تر در این بیماران است.

البته در در سال 2004 هشدارب برای مصرف دارو یهای ضد افسردگی برای نوجوانان  و جوانان داده شد که طی آن اعلام داشتند که این دارو ها باعث افکار واقدام به خودکشی می کردند و در سال 2007 اعتیاد آور بودن آنان نیز اضافه شد.  دارو های ضد افسردگی در برخی موارد بدتر شدن افسردگی، افکار خودکشی و یا رفتار یا تغییرات غیر معمول در رفتار مانند بی خوابی، اضطراب، یا خروج از موقعیت های اجتماعی را گزارش دادند.

درمان مشکلات رفتاری؛ داروهای آنتی سایکوتیک برای درمان مشکلات شدید رفتاری تجویز می گردد. این داروها با کاهش فعالیت ناقل عصبی دوپامین در مغز کار می کنند. در میان داروهای ضد روان پریشی معمولی، مانند هالوپریدول (Haldol®)، تیوریدازین، فلوفنازین، و کلرپرومازین، هالوپریدول در بیش از یک مطالعه مشخص شد که موثر تر از دارونما ها در درمان مشکلات جدی رفتاری هستند. با این حال، هالوپریدول، عوارض جانبی مانند مسکّن ، سفتی عضلات، و جنبش های غیر طبیعی  دارد.

بررسی آنتی سایکوتیک های آتیپیک انجام شده توسط واحد تحقیقات NIMH حمایت از کودکان روان (RUPP) شبکه اوتیسم نشان داد که ریسپریدون موثر و برای درمان مشکلات شدید رفتاری در کودکان مبتلا به اوتیسم بوده است. عوارض جانبی شایع ترین اشتها، افزایش وزن، و آرام بخش افزایش یافته است.

در سال 2006، ایالات متحده اداره غذا و دارو (FDA) تایید کرد که ریسپریدون (Risperdal®) برای درمان علامتی تحریک پذیری در کودکان مبتلا به اوتیسم و ​​نوجوانان، سنین 16- 5 سال مفید است.این اولین تأیید بر استفاده از مواد مخدر برای درمان رفتارهایی مانند تحریک پذیری، پرخاشگری، خودآزاری و بداخلاقی است که درمان افراد مبتلا  اوتیسم دیده می شود. البته مطالعات بلند مدت برای تعیین هر گونه عوارض جانبی طولانی مدت مورد نیاز است. دیگر آنتی سایکوتیک های آتیپیک است که به تازگی با نتایج دلگرم مورد مطالعه قرار گرفته اند الانزاپین (Zyprexa®) و زیپرازیدون (Geodon®) است که با عث افزایش وزن قابل توجه در فرد می گردد.

تشنج ، تشنج  در مورادی از مبتلایات به اوتیسم (ASD) دیده شده است. اغلب این افراد ضریب هوشی پایین و بسیار کم یداشتند. آنها با یک یا چند ضد تشنج، از جمله داروها مانند کاربامازپین (Tegretol®)، لاموتریژین (Lamictal®)، توپیرامات (Topamax®)، و … درمان می شوند. سطح دارو در خون باید به دقت نظارت و تنظیم به طوری که با کمترین مقدار موثر تأثیر پذیری مصرف گردد. اگر چه دارو معمولاً باعث کاهش تعداد تشنج، ولی  نمی توان گفت تشنج برای همیشه از بین خواهد رفت.

بی توجهی و بیش فعالی ، داروهای محرک نظیر متیل (Ritalin®)، با خیال راحت و به طور موثر در افراد مبتلا به اختلال نقص توجه / بیش فعالی استفاده می شود، نیز برای کودکان مبتلا به اوتیسم تجویز می شوند. این داروها ممکن است تکانشگری و بیش فعالی را در کودکان کاهش دهند، به ویژه کسانی که کودکانی با عملکرد بالاتر است.

چند داروهای دیگر برای درمان علائم اوتیسم استفاده شده است. در میان آنها هستند داروهای ضد افسردگی دیگر مانند نالترکسون، لیتیوم، و برخی از بنزودیازپین ها مانند دیازپام (Valium®) و لورازپام (Ativan®).

ایمنی و اثربخشی این داروها در کودکان مبتلا به اوتیسم هنوز ثابت نشده است. از آنجا که کودکان مختلف ممکن به داروهای مختلف پاسخ، این در صمیم بهتر است دراختیاز پزشک معتمد باشد.

گزینه های موجود در آموزش و پرورش

طبق قانون در بیشتر کشور ها کودکان دارای معلولیت می توانند از آموزش های آموزش عمومی رایگان و مناسب برای یادگیری و تطبیق بیشتر استفاده نمایند. معمولاً کودکان با شرکت در مدارس دولتی از تمام خدمات لازم بهره مند می گردند. این خدمات بنب بر نیاز کودک است که علارتند از: خدمات توسط یک متخصص گفتار درمانی، کار درمانی، روانشناس مدرسه، مددکار اجتماعی، پرستار مدرسه، و یا مشاور.

سال های نوجوان

نوجوانی زمان استرس و سردرگمی است، حتی کودکان مبتلا به اختلال مغز و کودکان مبتلا به اوتیسم نیز دچار چالش خواهند شد. مثل همه کودکان، آنها نیاز به کمک در برخورد با مسائل جنسی دوران خود را دارند. در حالی که برخی از رفتارها با ورود در سنین نوجوانی تا حدودی بهبود می یابد، برخی نیز بدتر می شوند. افزایش رفتارپرخاشگرانه در این بیماران ممکن است یکی از راه های بیان تنش های تازه و سردرگمی دوران نوجوانی آنان است.

کودکان اوتیسم در این سال ها فشار روانی بیشتری تحمل خواهند کرد چرا که بر خلاف همکلاسی های خود ، فاقد دوستانی هستند، ، آنها در انتخاب شغل آینده دارای محدودیت هستند. و این باعث افسردگی هایی در آنان می گردد.

اوتیسم در بزرگسالی

دولت ها در پی آین هستند که  برای کمک به افراد اوتیسم، مشاغلی را فراهم سازد تا برای زندگی اجتماعی و کار کمتر دچار مشکل شوند.

با این وجود، ارتباطات و مشکلات اجتماعی اغلب باعث مشکلات در بسیاری از بخش های زندگی این افراد می گردد. بزرگسالان مبتلا به اوتیسم (ASD) نیاز به تشویق و حمایت های مادی و معنوی برای تشکیل یک زندگی مستقل دارند.

بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم (ASD) قادر به اشتغال در کارگاه های خصوصی هستند که تحت نظارت مدیران آموزش دیده با افراد معلول است. یک محیط پرورش در خانه، در مدرسه و بعدها در آموزش شغلی و در محل کار، به افراد مبتلا به اوتیسم کمک می کند.

زندگی ترتیبات برای بزرگسالان با اختلال طیف اوتیسم

زندگی مستقل، برخی از بزرگسالان مبتلا به ASD قادر به زندگی  کاملاً مستقل هستند . برخی نیز می توانند نیمه مستقل در خانه خود، زندگی کنند اگر آنها به کمک عمده ای مانند امور مالی شخصی برخوردند، می توانند به مراکز و سازمان های کمک به معلولین  مراجعه کنند. این کمک را می توان با خانواده، دوستان یا یک سازمان حرفه ای انجام دهند.

افراد معلول اغلب در خانه های گروهی  با حضور مشاوران متخصص  زندگی می کنند که در آنجا به  نیازهای اساسی آنان برای زندگی بهتر کمک می شود. که  شامل :  آماده سازی غذا، خانه داری، ومراقبت از خود و  نیازهای شخصی افراد با عملکرد عالی ممکن است قادر باشند در خانه و یا آپارتمان که در آن کارکنان تنها بازدید یک هفته ای انجام می دهند ، به راحتی زندگی کنند. این افراد اوتیسم به طور کلی آماده سازی غذا خود، رفتن به محل کار، و انجام دیگر فعالیت های روزانه خود را انجام می دهند.

بدون نظر

جواب دادن