1- تعریف صرع (Epilepsy )

صرع یک اختلال سیستم عصبی مرکزی (CNS)  است که در این اختلال ، فعالیت سلول های عصبی در مغز مختل می گردد، و باعث تشنج  یا دوره های رفتار غیر معمول، احساسات و گاهی اوقات از دست دادن هوشیاری کامل در فرد می شود.

علائم تشنج می تواند بسیارمتفاوت باشد. برخی از افراد مبتلا به صرع  در طول تشنج برای چند ثانیه خیره می شوند، در حالی که در شرایطی سنگین تر ، دست ها یا پاها می لرزند و یا شاهد حرکات کششی غیر قابل کنترل در فرد خواهیم بود.

در ایالات متحده حدوداً از هر1 نفر، 26 نفر به درجات اختلال تشنج  دچار هستند. نزدیک به 10 درصد از افراد ممکن است حمله تشنج بدون علت داشته باشند. در ضمن، حمله تشنج به این معنا نیست که شما بیمار صرع هستید. برای تشخیص بیماری صرع حداقل دو تشنج بدون علت لازم است.

گاه فرد تشنج خفیفی دارد که حتی این نوع تشنج نیز نیاز به درمان دارند، زیرا آنها می توانند در طول فعالیت هایی مانند رانندگی و یا شنا خطرناک باشند. درمان با دارو یا گاهی اوقات عمل جراحی می تواند حدود 80 درصد از تشنج افراد مبتلا به صرع را کنترل کند. برخی از کودکان مبتلا به صرع نیز با افزایش سن ممکن است کم کم درمان یابند.

2-  نشانه های صرع (Epilepsy )

 از آنجا که صرع فعالیت های غیر طبیعی در سلول های مغزی ایجاد می کند، تشنج می تواند بر هر نوع فرایند هماهنگ مغز تاثیر بگذارد. علائم و نشانه های تشنج ممکن است شامل:

   – سردرگمی موقت

   – خیره شدن

– حرکات غیر قابل کنترل و سریع دست و پا

    – از دست دادن هوشیاری یا آگاهی

     – علائم روانی

علائم بسته به نوع تشنج در افراد متفاوت است. طبق طبقه بندی پزشکان تشنج ها معمولاً  به صورت موضعی(فوکال) و عمومی تقسیم می شوند، که این طبقه بندی  بر اساس چگونگی فعالیت های غیر طبیعی مغز می باشد.

الف- تشنج موضعی(فوکال) :  

هنگامی که تشنج ناشی از فعالیت های غیر طبیعی در یک منطقه از مغز باشد ، تشنج  موضعی یا فوکال  جزئی نامیده می شود. این تشنج به دو دسته تقسیم می شود:

1- تشنج موضعی ساده : در این نوع تشنج هوشیاری یا آگاهی به طور کامل از بین نمی رود. یعنی هوشیاری نسبی از محیط اطراف خود دارد. در این حالت ممکن است احساسات فرد مبتلا تغییر یابد. مانند تغییر در بو، طعم و یا صدا  که به گونه ای دیگر درک می نماید. همچنین در هنگام تشنج ساده، ممکن است در حرکات تند و سریع غیر ارادی  در بخش هایی از بدن دیده شود مانند حرکت غیر ارادی یک دست یا پا، علائم حسی مانند سوزن سوزن شدن، سرگیجه و چشمک زدن.

2- تشنج موضعی پیچیده : در این تشنج هوشیاری یا آگاهی کامل از بین می رود. در طول تشنج موضعی پیچیده ، فرد ممکن است به یک نقطه خیره گردد و به محیط اطراف خود واکنش هایی تکراری نشان دهد مانند:  مالش دست، جویدن، بلع و یا راه رفتن غیر ارادی.

علائم تشنج موضعی(فوکال)  ممکن است با سایر اختلالات عصبی، مانند میگرن، حمله خواب یا بیماری های روانی اشتباه گرفته شود. برای تشخیص باید تست های کامل انجام شود تا صحت بیماری تأیید گردد.

ب- تشنج عمومی:

در این تشنج،همه مناطق مغز را درگیر می سازد. شش نوع تشنج عمومی وجود دارد:

1- فقدان تشنج (Absence seizures):

این نوع پیش از این با نام صرع مختصر نیز شناخته شده است. اغلب در کودکان رخ می دهد و با خیره به فضا و یا بدن ظریف جنبش هایی مانند چشمک زدن چشم یا ملچ و ملوچ کردن لب انجام می شود. این تشنج ممکن است باعث از دست دادن مختصر آگاهی گردد.

2- تشنج تونیک (Tonic seizures):

 تشنج تونیک باعث سفت شدن ماهیچه ها می گردد. این تشنج معمولاً در عضلات پشت، بازوها و پاها تاثیر می گذارد و ممکن است باعث شود تا فرد بر زمین بیافتد.

3- تشنج آتونی یا بی صدا(Atonic seizures):

تشنج آتونی، همچنین به عنوان تشنج سقوط نیز معروف است. فرد در این تشنج  یکباره و ناگهانی کنترل عضلاتش را از دست می دهد و همین باعث می گردد که فرد به طور ناگهانی سقوط  کند.

4- تشنج کلونیک(Clonic seizures):

تشنج کلونیک با حرکات مکرر و لرزش، تند و سریع ماهیچه همراه است. این تشنج معمولا گردن، صورت و بازوها را درگیر می سازد.

5- تشنج میوکلونیک(Myoclonic seizures):

در تشنج میوکلونیک معمولاً پرشهای کوتاه و ناگهانی مثل پریدن دست و پا دیده می شود.

6- تشنج تونیک کلونیک(Tonic-clonic seizures):

تشنج تونیک کلونیک، قبلا به عنوان تشنج بزرگ شناخته می شود. سخت ترین نوع صرع است. علائم آن عبارتند از: می تواند از دست دادن ناگهانی هوشیاری ، سفت شدن عضلات، و گاهی اوقات از دست دادن کنترل مثانه و یا گاز گرفتن زبان باشد. در صورت مشاهدات بیماری برای درمان باید به پزشک مراجعه نمود. در این تشنج بیمار دچار موارد زیر می شود:

    – تشنج بیش از پنج دقیقه طول می کشد.

   – علی رغم تلاش اطرافیان آگهی فرد باز نمی گردد.

       – امکان تشنج دوم بلافاصله وجود دارد.

  – فرد مبتلا بر اثر فشار تشنج ممکن است دچارتبی جزئی گردد که طبیعی است.

       – احساس خستگی بعد از تشنج

    – فرد مبتلا به دلیل عدم هوشیاری ممکن است در شرایطی نا مطلوب به خود آسیب برساند.

 

3- دلایلصرع (Epilepsy )

اگر چه صرع یکی از شایع ترین اختلالات عصبی شامل سیستم عصبی است، کارشناسان اغلب نمی تواند توضیح دهد که دقیقا چگونه و چرا این اتفاق می افتد، و چگونه بیماری پیشرفت می کند و یا چرا فعالیت الکتریکی غیر طبیعی در مغز رخ می دهد. صرع می تواند در هر سنی ایجاد شود و ممکن است به مرور زمان بدتر و یا بهتر گردد.

در مواردی صرع  از یک منطقه خاص مغز آغاز می کند، و در نهایت ممکن است بخش دیگری از مغز را نیز درگیر سازد. برخی از انواع صرع در دوران کودکی ناپدید می شوند و در سن نوجوانی دوباره ظاهر می شوند. انواع دیگر ممکن است در طول زندگی با فرد همراه باشد. صرعی که بعد از ضربه به سر رخ می دهد معمولاً فرد پس از آن دوباره دچار آن نخواهد شد ولی درمواردی نیز با آسیب به سر، فرد دچار تشنج  می شود و  بقیه عمر خود نیز دچار بیماری صرع خواهد بود.

 در حدود نیمی از کسانی که مبتلا به سندرم صرع هستند، هیچ علت مشخص و قابل شناسایی وجود ندارد. از سویی، شرایط محیطی و تاثیر ژنتیکی ممکن است در ابتلا به این بیماری موثر باشند.از عوامل صرع عبارتند از:

1- تاثیر ژنتیکی :

برخی از انواع صرع، این احتمال وجود دارد که تاثیر ژنتیکی باشند. محققان برخی از انواع صرع را با ژن های خاصی مرتبط دانسته اند، هر چند که تخمین زده است که تا 500 ژن می تواند باعث این وضعیت گردد. برای اکثر افراد، ژن ها تنها بخشی از علت صرع است. البته ژن خاص در فردی ، ممکن است حساسیت بیشتری نسبت به شرایط محیطی داشته باشد که باعث تشنج می گردد.

2- ضربه به سر:

ضربه به سر در اثر تصادف یا برخورد جسمی بر سر می تواند باعث صرع در فرد گردد.

3- شرایط مغز:

شرایط نامطلوب مغز نیز می تواند باعث مشکل در مغز گردد که یکی از آنان صرع است. مانند تومورهای مغزی یا سکته مغزی، که می تواند باعث صرع گردد. سکته مغزی یکی از علل اصلی صرع در بزرگسالان بالاتر از 35 سال است.

4- بیماری های عفونی:

بیماری های عفونی، مانند مننژیت، ایدز و آنسفالیت ویروسی، می تواند باعث صرع شود.

5-آسیب های دوران بارداری:

قبل از تولد، نوزادان حساس به آسیب مغزی است که می تواند توسط عوامل مختلف، از جمله عفونت در مادر، تغذیه نامناسب یا کمبود اکسیژن ایجاد شود. این آسیب مغز می تواند به صرع و یا فلج مغزی منجر گردد.

6- اختلالات رشد:

صرع گاهی اوقات می تواند با اختلالات تکاملی مانند اوتیسم و ​​نوروفیبروماتوز در ارتباط باشد.

عوامل خطر

عوامل خاصی ممکن است خطر ابتلا به صرع را افزایش دهد:

1- سن:

 شروع صرع در طول دوران کودکی و پس از سن 60 سالگی شایع ترین است، اما صرع می تواند در هر سنی رخ دهد.

2- سابقه خانوادگی:

اگر شما سابقه خانوادگی صرع داشته باشد، شما ممکن است در افزایش خطر ابتلا به اختلال صرع است.

3- ضربه به سر:

آسیب به سر عامل برخی موارد صرع است. شما می توانید در شرایطی که خطر آسیب به سر وجود دارد مانند :  ماشین ، دوچرخه سواری، اسکی، سوار موتور سیکلت و …  با کلاه مخصوص و کمربند ایمنی از آسیب به سر جلوگیری کنید.

4- سکته و سایر بیماری های عروقی:

سکته مغزی و بیماری های عروقی می تواند باعث آسیب های مغزی گردند که امکان صرع در این افراد وجود دارد. برای کاهش خطر ابتلا به سکته مغزی و بیماری های عروقی باید از مصرف الکل ، سیگار، خوردن یک رژیم غذایی نا سالم پر هیز نمود و ورزش  را به طور منظم در برنامه زندگی خود قرار داد.

5-  زوال عقل:

زوال عقل می تواند خطر ابتلا به صرع در بزرگسالان مسن تر افزایش می دهد.

6- عفونت های مغز:

بیماری های عفونی مانند مننژیت، که باعث التهاب در مغز یا نخاع می گردد، می تواند خطر ابتلا را افزایش دهد.

7- تشنج در دوران کودکی:

تب بالا در دوران کودکی می تواند گاهی اوقات با تشنج همراه شود. کودکانی که به علت تب بالا تشنج می کنند لزوماً دچار صرع نخواهند شد. اگرچه صرع در این کودکان ، همراه بر شاخص های دیگری همچون سابقه خانوادگی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد.

عوارض

تشنج در زمان های خاص می تواند برای فرد بیمار یا اطرافیان خطرات جبران ناپذیری به همراه داشته باشد.که عبارتند از:

1- سقوط :

 اگر تشنج در مکانی بلند  رخ دهد و فرد از بلندی سقوط کند، خط شکستگی و حتی مرگ وجود دارد.

2- غرق شدن:

اگر شما مبتلا به صرع هستید ، خطر غرق شدن شما 15 تا 19 برابر بیشتر است. تشنج در حال شنا می تواند باعث خفگی در آب شود.

3- تصادفات اتومبیل:

تشنج باعث از دست دادن آگاهی و کنترل در فرد می گردد. اگر در حال رانندگی با ماشین فرد دچار تشنج گردد،  می تواند برای خود و دیگران خطر آفرین باشد.بسیاری از کشورها برای افرادی که دارای بیماری صرع هستند، محدودیت رانندگی قرار دادند و حتماً از آخرین تشنج آنان حداقل باید چند ماه و یا چند سال گذشته باشد، تا فرد مجاز به رانندگی باشد.

4- تشنج در بارداری:

تشنج در دوران بارداری برای نوزاد خطر زا است، ضمن اینکه برخی از داروهای ضد صرع خطر نقص در کودکان را  افزایش می دهد. از این رو در صورت اقدام به بارداری حتماً با پزشک معالج خود مشورت نمایید.بسیاری از زنان مبتلا به صرع می توانند باردار شده و یک نوزاد سالم به دنیا آورند. فقط باید به دقت در طول بارداری تحت نظر پزشک خود باشید.

5- مسائل مربوط به سلامت عاطفی:

افراد مبتلا به صرع ، بیشتر به مشکلات روانی، به ویژه افسردگی، اضطراب، و در موارد شدیدترخودکشی دچار می شوند. این مشکلات ممکن است در نتیجه برخورد با مشکلات و یا  اثرات جانبی داروها باشد.

از عوامل غیر معمول دیگری که تهدید کننده حیات هستند عبارتند از:

تعدد تشنج :  اگر تعداد تشنج در فرد زیاد باشد. یعنی به طور مستمر دچار تشنج گردد، و هر بار بیش از پنج دقیقه طول بکشد، امکان خطر آسیب دائمی مغزی و حتی مرگ در او وجود دارد.

مرگ ناگهانی در صرع (SUDEP): در افراد مبتلا به صرع خطر مرگ ناگهانی هر چند اندک وجود دارد. علت آن ناشناخته است، اما برخی از تحقیقات نشان می دهد که می تواند به علت مشکل قلبی یا تنفسی باشد. طبق آماردر حدود 1 درصد از افراد مبتلا به صرع  بر اثر مرگ ناگهانی(SUDEP) می میرند.

کیفیت زندگی

صرع و تشنج کنترل نشده می تواند محدودیت در استقلال ، اعتماد به نفس، و کیفیت زندگی را بوجود آورد. مشکلاتی همچون رانندگی ، بارداری انتخاب حرفه ای مناسب برای افراد ایجاد نماید.

خبر خوب این است که درمان مناسب ممکن است به شما اجازه کنترل تشنج را دهد که می تواند به بهبود کیفیت زندگی منجر شود و اجازه می دهد تا شما زندگی مطلوب و طبیعی داشته باشید.

صرع ​​بیماری است که در ابتدا به سختی درمان شود. پیدا کردن داروی مناسب برای بیمار مدت زمانی به طول می انجامد که نیاز به صبوری بیمار دارد. همه این چیزها ممکن است بیمار را غمگین و عصبانی سازد. در این صورت کمک از مشاور بسیار راه گشا خواهد بود.

نگرانی در مورد سلامت روان یا هوش

در بیماری صرع فرد توانایی را از دست نمی دهد و در یاد گیری او تاثیری نمی گذارد. اغلب افراد مبتلا به صرع از هوش طبیعی برخورداند. کودکان مبتلا به صرع خصوصاً در ابتدای بیماری، به دلیل تشنج های مکرر، نمی توانند با سایر همسالان خود در مدرسه همراه باشند ، و در نتیجه اطلاعات درسی آنان زیر حد نرمال است. یا برخی از داروهای مورد استفاده برای کنترل تشنج ممکن است توانایی کودک به ماندن تمرکز در مدرسه تاثیر بگذارد.

 

4- درمانصرع (Epilepsy )

تشخیص در درمان این سندرم بسیار مهم است. پس ابتلا مراحل تشخیص و سپس به درمان می پردازیم.

 

تشخیص سندرم صرع

برای تشخیص وضعیت بیمار، دکتر علائم و تاریخچه پزشکی فرد را بررسی می کند. پزشک معالج ممکن است چندین آزمون جهت تشخیص صرع و تعیین علت تشنج انجام دهد.

مراحل تشخیص:

1- معاینه عصبی:

برای تشخیص بیماری، پزشک رفتار بیمار توانایی های حرکتی، عملکرد ذهنی و مناطق دیگر را مورد  تست قرار می دهند تا دقیقاً نوع صرع را پیدا کنند.

2- آزمایش خون:

پزشک دستور آزمایش خون می دهد که طی آن، به  بررسی علائم عفونت ها، اختلالات ژنتیکی و یا شرایط دیگر که ممکن است با تشنج در ارتباط باشد را، مورد بررسی قرار می دهد.

3- الکتروانسفالوگرام (EEG):

این آزمون شایع ترین وسیله برای برای تشخیص صرع می باشد. در این آزمایش، پزشکان الکترودها را توسط ماده ای خمیری شکل به پوست سر متصل می کنند تا فعالیت های الکتریکی مغز را  ثبت نمایند. فرد مبتلا به صرع، تغییراتی در الگوی طبیعی امواج مغز خواهد داشت، حتی  دستگاه می تواند در زمان تست برخی از تشنج ها را نیز ثبت نماید. این کار می تواند هم در بیداری و هم در خواب انجام شود و پزشک با نظارت به ضبط شرایط بیمار بپردازد. ثبت این تشنج ها به دکتر معالج کمک می کند تا نوع تشنج را معین کند و در صورت سلامت بیمارآن را رد می نماید. قبل از نوار مغز الکتروانسفالوگرام (EEG) ممکن است پزشک دستور العمل هایی به بیمار دهد مانند خواب کوتاه قبل از انجام تست.

4- توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن:

 سی تی اسکن از اشعه X برای به دست آوردن تصاویر مقطعی از مغز استفاده می کند. سی تی اسکن می تواند اختلال در مغز که باعث تشنج در فرد می گردند مانند تومور، خونریزی و کیست را به خوبی نشان دهد. اما اشکال آن کاربرد اشعه ایکس است که در صورت وجود تومور، خطراتی برای بیمار خواهد داشت.

5- تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI):

 در MRI با استفاده از آهن ربا قوی و امواج رادیویی برای ایجاد یک نمای تفصیلی از مغز استفاده می شود. دقت  (MRI) بسیار بیشتر بوده و ازهمه مهم تر کم خطر تر نیز هست. همچنین MRI اطلاعاتی در اختیار پزشک قرار می دهد که تشخیص و دلیل تشنج را به خوبی مشخص می کند.

6- تصویربرداری رزونانس مغناطیسی FMRI:

  تصویر برداری (FMRI) یک MRI عملکردی است. با این دستگاه  تغییرات جریان خون اندازه گیری می شود و همزمان عملکرد مغز را نیز ثبت می نماید. پزشکان از (FMRI)  قبل از عمل جراحی برای شناسایی مکان دقیق عمل از این دستگاه استفاده می کنند تا آسیب کمتری در هنگام جراحی ایجاد شود.

7- توموگرافی تابش پوزیترون (PET):

اسکن PET استفاده از مقدار کمی از مواد رادیو اکتیو با دوز پایین به داخل ورید تزریق می گردد. از طریق اسکن PET می توان به نواحی فعال مغز و تشخیص اختلالات پرداخت.

8- انتشار تک فوتون توموگرافی کامپیوتری (SPECT):

 این نوع از آزمون در ابتدا امر مورد استفاده قرار می گیرد، و در صورت عدم تشخیص پزشک از (EEG) و (MRI) برای منشاء تشنج استفاده می شود.در آزمون SPECT  نیز مانند (PET)  مقدار کمی از ماده رادیواکتیو با دوز پایین به داخل ورید تزریق می گردد. با این کار می توان از فعالیت جریان خون در طول تشنج در مغز آگاه شد.

9- آزمون عصب روانشناختی(Neuropsychological) :

 در این آزمایشات، پزشکان تفکر، حافظه و گفتار مهارت های فرد را مورد ارزیابی قرار می دهند. نتایج آزمون به پزشکان در تشخیص این که کدام مناطق مغز تحت تأثیر است، کمک می نماید.

 

درمان پس از تشخیص

پزشکان برای درمان صرع عمدتاً از دارو استفاده می کنند. اگرچه داروها تنها شرایط درمان نیستند، پزشکان ممکن است عمل جراحی و یا نوع دیگری از درمان را نیز به کار بندند.

دارو درمانی

اغلب افراد مبتلا به صرع می توانند با استفاده از داروی ضد تشنج ( ضد صرع) کاملاً بیماری خود را کنترل نمایند. در برخی موارد با مصرف دارو ها به صورت ترکیبی، به کاهش تعداد و شدت تشنج می پردازند. بعد از دوره لازم مصرف دارو، پزشک در مورد زمان مناسب، توصیه به قطع مصرف داروها می نماید. بیش از نیمی از کودکان مبتلا به صرع که پس از مدتی علائم صرع را تجربه نمی کنند، در نهایت دارو را قطع نموده و یک زندگی بدون تشنج را خواهند داشت. بسیاری از بزرگسالان هم می توانند پس از نداشتن  تشنج در طی دو سال یا بیشتر  دارو را قطع کنند. البته پیدا کردن داروی مناسب و دوز آن کار پیچیده ای است. دکتر برای تجویز دارو باید به همه جوانب توجه داشته باشد. میزان تشنج، سن و عوامل دیگر. با در نظر گرفتن همه این ها، دارو های مختلفی را امتحان نمایید تا بهترین دارو را برای بیمار انتخاب کنید. به احتمال زیاد پزشک اولین باردارو با دوز پایین تجویز می کند و میزان دوز به تدریج افزایش می یابد یا دارو های دیگری اضافه می کند تا در نهایت تشنج کنترل گردد.

داروهای ضد صرع ممکن است برخی از اثرات جانبی دارند. عوارض جانبی خفیف عبارتند از:

 – خستگی

 – سرگیجه

  – افزایش وزن

– مشکل تراکم استخوان

– خارش پوست

– از دست دادن تعادل

 – مشکلات گفتاری

 – مشکلات حافظه و تفکر

عوارض جانبی نادر عبارتند از:

    – افسردگی

    – افکار و رفتارهای خودکشی

 – بثورات شدید پوستی

    – التهاب اندام خاص، مانند کبد

برای رسیدن به بهترین کنترل تشنج ، انجام مراحل زیر الزامی است :

  – مصرف دارو را دقیقا مطابق با تجویزپزشک مصرف کنید.

– همیشه دکتر خودرا  قبل از تعویض دارو یا مصرف داروهای گیاهی آگاه سازید.

 – هرگز مصرف داروی خود را بدون صحبت کردن با دکتر متوقف نکنید.

      –  متوجه احساسات جدید و یا افزایش افسردگی، افکار خودکشی، یا تغییرات غیر معمول در خلق و خوی یا رفتار خود باشید و حتماً با پزشک معالج خود صحبت کنید.

     – اگر میگرن دارید، حتما، به دکتر خود بگویید. پزشکان می توانند داروهای ضد صرعی تجویز کنند که بر کنترل بیماری میگرن نیز موثر باشد.

حداقل نیمی از افراد مبتلا به صرع  معالجه می شوند و زندگی بدون تشنج را با دارو تجربه می کنند. اگر داروهای ضد صرع  نتایج مطلوبی ندارد، دکتر شما ممکن است جراحی یا درمان های دیگر نشان دهد. لازم است در طول درمان همراهی لازم را با پزشک داشته باشید. ملاقات های مکرر با پزشک تا کنترل و تشخیص دقیق دارو بسیار مهم است.

جراحی در صرع

اغلب جراحی های انجام شده نشان می دهد که بعد از جراحی ، تشنج ها منطقه کوچکی از مغز را درگیر می سازند، که با بخش حیاتی و مهم انسان مانند گفتار و زبان، عملکرد حرکتی، بینایی و شنوایی دخالت نمی کند. در عمل جراحی، دکتر آن منطقه از مغز که باعث تشنج می شود را حذف می کند. از آنجایی که ممکن است در بخشی از جراحی بیمار هوشیار باشد ، اگر مرکز تشنج در منطقه ای  مهم از مغز باشد که مثلاً حرکت، سخن گفتن و دیگر بخش های مهم بدن را کنترل می کند، پزشک بیمار را آگاه می سازند و برای این کار اجازه می خواهد. حال اگرسرچشمه تشنج، بخشی از مغز باشد که حذف آن به دلایلی امکان پذیر نباشد ، دکتر ممکن است یک نوع متفاوتی از عمل جراحی را انجام دهد بدین صورت که در آن جراح، چند برش متعدد در نواحی خاصی از مغز را انجام می دهد. این جراحی می تواند باعث کاهش جلوگیری از تشنج و گسترش به سایر نقاط مغز شود.

اگر چه بسیاری از افراد برای کنترل از تشنج، حتی بعد از عمل جراحی نیز از دارو با دوز پایین استفاده می نمایند.

در تعداد کمی از موارد، جراحی عوارضی مانند تغییر دائمی تفکر، توانایی های شناختی ایجاد نماید. برای همین قبل از عمل حتماً بیمار باید به میزان موفقیت و عوارض بیماری آگاه باشد.

درمان ها

1- تحریک عصب واگ: در تحریک عصب واگ، پزشکان وسیله ای را برای تحریک عصب واگ در زیر پوست قفسه سینه قرار می دهند، این وسیله شبیه به یک دستگاه تنظیم ضربان قلب است. این وسیله توسط سیمی به عصب واگ در گردن متصل می شود. این دستگاه انرژی الکتریکی را از طریق عصب واگ به مغز می فرستد. دقیقاً مشخص نیست که این کار چگونه تشنج را مهار می سازد، اما این دستگاه می تواند حملات را 20 تا 40 درصد کاهش دهد. تحریک عصب واگ عوارض جانبی مانند گلو درد ، خشن شدن صدا، تنگی نفس یا سرفه دارد. علی رغم استفاده از این درمان،اکثر مردم هنوز نیاز به دارو ضد صرع دارند، هر چند مقادیر دوز دارو کاهش می یابد.

2- رژیم کتوژنیک:  برای کاهش تشنج برخی از کودکان مبتلا به صرع ، از یک رژیم غذایی سخت استفاده می شود، که سرشار از چربی و کربوهیدرات پایین است. در این رژیم غذایی، به نام رژیم کتوژنیک، بدن را تجزیه می کند و چربی به جای کربوهیدرات برای انرژی است. پس از چند سال، ممکن است تشنج کودکان از بین رفته و  قادر به قطع رژیم کتوژنیک باشند. در طول انجام رژیم حتماً با یک دکتر تغذیه نیز مشورت کنید تا مطمئن شوید که فرزند شما در طول رژیم و پس از آن دچار مشکلات تغذیه نگردد.عوارض جانبی از یک رژیم غذایی کتوژنیک ممکن است شامل : کمبود آب بدن، یبوست، کند شدن رشد کودک به دلیل کمبود مواد غذایی لازم، تجمع اسید اوریک در خون و ایجاد سنگ کلیه است. در صورتی که در مدت رژیم تحت نظر پزشک باشید، امکان بروز این عوارض جانبی بسیار نادر است.

درمان های بالقوه آینده

محققان در حال مطالعه بر تحریک بخش عمیق مغز هستند و این می تواند به عنوان یک درمان بالقوه برای صرع باشد. در تحریک بخش عمیق مغز، جراحان الکترودها را در بخش خاصی از مغز جای می دهند. الکترودها به یک ژنراتور در قفسه سینه یا جمجمه متصل هستند که پالس های الکتریکی به مغز می فرستند که باعث کاهش تشنج درفرد می گردد. این دستگاه الگوهای فعالیت مغز را مورد تحلیل و پردازش قرار می دهد و بدین ترتیب پیش از تشنج فرد را از وقوع آن با خبر می سازد. این دستگاه هنوز در مرحله بررسی است.

مدیریت خود

فرد مبتلا به صرع می تواند با رعایت برخی موارد به خود کمک بیشتری نماید که عبارتند از :

1- داروهای خود را طبق تجویز پزشک و به موقع مصرف کند.

2- هر تغییری در مصرف دارو با هماهنگی پزشک باشد.

3- خواب کافی داشته باشد. کمبود خواب می تواند تشنج را افزایش دهد.

4- دستبند هشدار پزشکی بر دست ببندد. این کمک خواهد کرد تا در صورت تشنج ، پرسنل اورژانس بتوانند به درستی کمک کنند.

5- ورزش می تواند فرد مبتلا به صرع را از لحاظ جسمی  و روانی سالم نگاه دارد. در هنگام ورزش مصرف آب کافی و استراحت بعد از ورزش در صورت خستگی بسیار مهم است.

6- انتخاب زندگی سالم، از جمله مدیریت استرس، محدود کردن مشروبات الکلی و اجتناب از سیگار کمک خوبی می تواند باشد.

مقابله با استرس و پشتیبانی

در صورتی که تشنج کنترل نشود، می تواند باعث افسردگی در شما گردد. این مهم است که اجازه ندهید که در مقابله با بیماری شکست بخورید. شما هنوز هم می توانید یک زندگی فعال و خوبی داشته باشید. برای این امر موارد زیر مهم است:

          – آموزش خود و دوستان و خانواده خود در مورد صرع به طوری که آنها شرایط را درک کنید.

               – چشم پوشی واکنش های منفی دیگران. از دیرباز تصورات غلطی در مورد این بیماری وجود داشته که شما باید سعی کنید با شوخ طبعی از آن بگذرید.

– سعی کنید به تحصیل ادامه دهید و در صورت امکان کار کنید. این کار می تواند شرایط مطلوب تری برای شما ایجاد نماید.

    – اگر تشنج شما آنقدر شدید است که شما نمی توانید از خانه  خود خارج شوید، سعی کنید کارهایی در منزل انجام دهید.

           – پزشکی انتخاب کنید که با او احساس راحتی دارید.

          – سعی کنید به طور مداوم در مورد داشتن یک تشنج نگران نباشید.

      – در یک گروه حمایتی صرع عضو شوید و با مبتلایانی که شرایطی شبیه به شما دارند در ارتباط باشید.

در صورت مواجه با یک بیمار صرع چه کنیم؟

       – سر فرد را به یک طرف برگردانید.

          – چیزی نرم زیر سر او قرار دهید.

          – سعی نکنید انگشتان دست خود یا هر چیز دیگری را با فشاردر دهان فرد بیمار قرار دهید. مگر اینکه در دهان فرد مواد غذایی باشد که موجب خفگی فرد گردد.

 – سعی نکنید اعضاء بدن فرد بیمار را نگاه دارید تا از تشنجش جلوگیری شود.

       – اگر شخص مصروع  در حال ایستاده است، آرام او را بخوابانید و اشیاء خطرناک را از او دور کنید.

– فرد را در جایی امن نگاه دهید تا پرسنل پزشکی برای کمک رسانی برسند.

 

بدون نظر

جواب دادن